dev mıknatıslar ve koca kafalı hayaletler ülkesinden kaçış

duvarların dibinde, masaların altında, halının tüylerinin arasında, kitapların sayfalarında ve dahi kahvaltı tabaklarında bekliyorlardı.

arada bir bulundukları yerden kafalarını çıkarıp kocaman ağızlarından küflü bir soluk veriyorlardı boşluğa ve ben, saç tellerimden başlıyordum tedirgin olmaya.

ellerim titriyordu her seferinde. büyülü anların hepsinin üstüne bir duman gibi çöküyordu karanlık. sözler, rengini yitirmiş birer fotokopi gibi geliyordu o anlarda ve her şeyin yanı sıra bununla da ayrıca mücadele etmek sinirlerimi bozuyordu.

kendime sakladığım kara anıların korkunç hayaletleri ile yaşamaya alışmıştım. kabullendiğim, artık mücadele etmeyeceğimi düşündüğüm, boyun eğdiğim bir histi bu. uzun zaman; çevremdekilerin de cümle cümle perçinlediği güvensizlik duygusunu bir çocuk gibi sahiplenmiştim. “nasılsa böyle ve bu hiç değişmeyecek” diyerek kendime bir keskin sınır çizmiştim sanırım. 

oysa ki öyle olmadı.

çok şey değişti. güvenmeyi yeniden öğrenmek zorundaydım. 

unuttuğum bir çok şeyi yeniden öğrenmek zorunda olduğum gibi.

çünkü öğrenmeden “yapabiliyormuş” gibi davranamazdım.

bana o alanı tanıdın. o zamanı tanıdın. anlayışlı ve sevecendin. sabırsız davranmadın bir çoğu gibi ve ne olursa olsun, bunu başaracağıma inandın. yanımda oldun. inanmamı sağladın.

belki de her şeyin ötesinde, her şeyden çok sadece bunun için dayanmam gerektiğini biliyorum.

yıkmak ya da yıpratmak istemiyorum.

beceriksizliğim, zaman zaman güçsüz düşmem, o korkutucu hayaletlere teslim olayazmam falan hep mücadeleyi bırakmamamdan kaynaklı.

yoksa, boşluğa teslim olup “nasılsa böyle ve bu hiç değişmeyecek” demek daha kolay.

o cümleye hapsolmak daha konforlu, daha bilindik.

herkesin inandığına teslim olmak da öyle.

paragrafsız, koca bir metin olmak.

karamsar olmak.

sızlanmak.

ciğerini kuşlara bırakmak daha az yorucu.

kolay olmayan yolu seçmeme neden oldun ve ben uzun zamandır ilk kez yorgunluktan şikayetçi değilim.

inanmak, güzel ülke. 

izinsiz girip sınırlarında koşabildiğin kadar da büyük.

o ülkeye girdiğimde bu hayaletli oda tellerin gerisinde kalıyor ve ben asla geriye dönüp bakmak istemiyorum.

dev mıknatıslarla çekmeye çalışsalar da ayaklarıma taktıkları prangaları; buna izin verme. elimi tut.

şimdi olduğu gibi. 

“elimi bırakma” demekle, bağlayıcı olmak aynı şeydir diyen benken; şimdi arsızca bunu isteyebiliyorum.

aferin bana.

hiç utanmıyorum.

mevsim bahar olunca

sen uzaktayken dolaptaki votkayı tek bardağa doldurmak koyuyordu insana. burada olmalıydın ve ben iki bardak hazırlamalıydım.

ya da büyük pazar kahvaltıları küçülüyordu mesela. sucuklu yumurtayı yapan sen olmadıkça, o sucuk; dolabı beklemekle cezalandırılıyordu. çay demlenmiyordu.

gece uykuları zaten uyku denemez halde, zavallı birer çabaya dönüşüyordu yokluğunda. yastıklar taş, yorganlar ne kadar uğraşsan da ısıtmıyordu.

bilgisayar başında otururken, mutfaktan sesin gelecekmiş gibi.

ya da okuldan eve dönerken, salonda seni kitap okurken bulacakmışım gibi.

hatta dolmuşta elim telefona gidiyor “sigaran bitti mi?” diye sormak için.

ojeleri tazelemek zul geliyor çünkü oje sürdükten sonra bilirsin ki ilk işim sigara yakmak ve bunu senin yapmana alıştım. daha doğrusu sanki daha evvelinde aksi yaşanmamış gibi.

sıkıldığımda, içim daraldığında, sana bir kez sarılınca düzelmek artık beni şaşırtmıyor. fakat sen uzaktayken içim sıkıldığında büyük yokluk çekiyorum. bir türlü geçmiyor.

daha evvel bir çok şey yaşadık. sen de ben de. hani “ikramiye” meselesinden bahsetmiştik, hatta büyük ödül. işte aldığım her nefes, saçlarının arasında dağıldıkça “kendimi şanslı hissediyorum”.

aradığımı, aradığımın farkında olmadan aradığımı, ne şans ki buldum.

darısı iyi dilekleriyle yanımızda olanların başına.

nice mevsimlere ruhum.

ölü deri soyulması ve taze nane

uzun zaman sıkıntıyla, acıyla, saçmalıklarla boğuştuktan sonra bunların hiç biriyle muhatap olmadığın ve de her gün yeniden taze bir nefesle uyandığın zamanları yaşamak, insana başlarda garip ve de inanılmaz gelebilir.

bir şekilde, elbette ki dertler sonlanmıyor. tahammülün ve dayanıklılığın artıyor sanırım, güçlendikçe.

yine elbette ki zaman zaman sıkılabiliyor, öfkelenebiliyorsun. ha keza konu salt kendi yaşamın değilse, öfkelenmediğin gün yok da denebilir. yine de bu yazının biraz dışında kalmalı kahpe düzenin edepsizlikleri. kahpelik, cinsiyete bağlı değildir diye not da düşeyim, seksist deyim kullanmışsın diyeceklere şimdiden.

yıllardır ertelediğin projelerin var. yapmak istediğin tonla şey. mesela bir kitap alıyorsun eline, yazarı dikkatini çekiyor, okuyorsun biyografisini. ilk kitabını 20’sinde bastırmış oluyor. “hay senin!” diyorsun. sevdiğin müzik grubu, 16’larından itibaren garajlarda çalıyor. oyununu beğendiğin oyuncu, sevdiği işi yapmak uğruna ailesini karşısına alıp diğer eğitimini yarıda bırakmış ve oyunculuk okumak için 18’inde yurtdışına kaçmış oluyor. siyasetçi, gençlik örgütlerinden yetişme, yönetmen karpuz kabuğundan gemiler yapmış çocukken. hepsinin yaşadıklarını düşünüyor, kendi hayatından emareleri kovalamaya başlıyorsun. “aa ben de küçükken çamurdan ördekler yapardım dere kenarında” diyorsun, “ayna karşısında annemin kıyafetleriyle şarkı söylemeye başladığımda, saç fırçasının üzerindeki saç tellerini ışıklarmış gibi algılardım” diyorsun. “bebeklerimin kıyafetlerini kendi kıyafetlerimden keser yapardım” diyenlerle, “daha 5 yaşındayken öyle bir cümle kurmuşum ki aile büyükleri şaşırmış kalmış, ‘büyük adam olacak ileride’ demişler” diye anlatanları dinliyorsun.

hepinize bakıyorsun sonra. hiç birşey yapmamışsınız. aynı yerdesiniz. aynı yerdesin. gerçekleştirilmemiş onlarca proje, küçük not kağıtlarına yazılı, kutularda tozlanıyor. ha birçoğu da “kafanın içinde” elbette “ah keşke imkanım olsa” cümlesine sığınıyorsun. oysa ki cesaretin yok, oysa ki sen bunları birer birer gerçekleştirmek üzere adım atmadıkça yalnızca “hayallerin kahramanı” olarak kalacaksın. cesaretini kıran en ufak şey olduğunda siniyorsun. olumsuz en ufak olayda, en küçük engelde “işte olmuyor! lanet olsun” cümleleri senin sığınağın.

yani en azından belli bir zamana dek öyleydi. bazılarımız için. misal benim için.

yeniden üretmeye başlamanın sevincini, tazeliğini, hafifliğini yaşıyorum bir süredir. 

kaçmıyorum.

bahane üretmiyorum.

sıraya koydum işleri. kaotik bir yün çilesi halinde hiç bir işe yaramayacaklardı.

“şu zamana kadar” diye süreler belirledim kendimce. “bu iş, şu tarihte bitmiş olacak” diyorum, bitirdiklerim var hatta.

harekete geçmem için dışarıdan bir destek ya da dürtülmeye ihtiyacım olduğunu kabullendiğimde o taşkın egomu törpülemeye başlamıştım. “hiç kimseye ihtiyacın yok senin, her şey senin içinde” bıdı bıdısı koskocaman bir yalan. sen direnip üretmek için heveslendikçe hevesini kıran bir çevren, moralini sıfırlayan çalkantılı bir aşk hayatı, kendine güvenini yok etmeye yönelik bilinçsiz tavırlar vs. derken, ne kadar uğraşırsan uğraş, vazgeçmeye de meyilliyken bünye, tembelliğine bahaneler üretmek için kolayca sebepler bulabilir ve de tüm o olumsuzlukların ardına saklanıp yine ve yeniden “erteleyebilir”sin her şeyi. hadi çok genellemeyeyim, bende öyle oluyordu.

hayatımdaki insanları değiştirdim. kalıcı olanlar, gerçekten bana değer veren ve benim de değer verdiklerimdi.

sesimi daha çok çıkarmaya başladım. iş hayatımda değil, orada sesim hiç kısılmamıştı ama aile içinde en azından ılımlı olmak adına ya da onlar üzülmesin diye diye yapmadığım bir çok şeyi, kendimi daha net ifade ederek anlatmaya başladım. ve gördüm ki kararlılığın ve net ifadelerin karşısında kimse size karşı çıkmıyordu. daha da destek oluyorlardı hatta. 

tüm pürüzleri tek tek temizlemeye başladığımda, ki buna bedenime gösterdiğim özen ve de sağlığıma dikkat etmek de eklenince, hayatın daha yaşanır olduğunu gördüm. taze nanenin sofradaki rengini ve yerini farketmek gibi bir şeydi bu. yaz kahvaltılarını anımsatan. içini ferahlatan.

yanımda, beni seven; benim de sevdiğim, birlikte üretebildiğim, çoğaldığım, mutlu olduğum insanlar var.

kös kös yerinde sayan, insanlara zarardan başka bir şey vermeyen, her sözü üstten, her sözü “kendine dair” olan insanlardan uzaklaştım. hareketsizlik, bulaşıcıdır çünkü. 

bunalımlı, mutsuzluğu bir bok sanan “hayat hep böyle yeaa” diye ergenlik krizlerini aşamamış vatandaşlara karşı artık daha katıyım. çünkü hem senden tavsiye isteyip hem de hayatlarına müdahale etmemek için kasıla kasıla ufacık öneriler sunduğun halde bunları kaale almayan; üstüne de boktan acılarına daha da battıkça batan insanlara ne verebilirsin ki? hatta onlar senin hayatında sıkıntı yaratmaya devam ederler ki hep öyle oldu bugüne dek. 

tüm bu yazdıklarım acımasız görünebilir. farkındayım. fakat beni tanıyanların ne demek istediğimi çok net anlayacağını da biliyorum. aslında anlaşılmak gibi bir derdim de yok artık pek. yaşamaya yeniden dört elle sarıldım çünkü bir kırk yıl sonra “niye yapmadım tüm yapmak istediklerimi?” diye hayıflanmak, melankoli kraliçesi olmak falan istemiyorum.

tüm ölü derileri soyuyorum. azıcık kan aksa da sorun olmayacak.